یک اکسترودر تک پیچ معمولاً از نظر طول مؤثر خود به سه بخش تقسیم می شود که با قطر، گام و عمق پیچ تعیین می شود، معمولاً هر بخش یک -از طول کل را اشغال می کند.
قسمتی که با آخرین نخ در ورودی تغذیه شروع می شود، بخش انتقال نامیده می شود. در اینجا، مواد نباید پلاستیکی شوند، بلکه باید از قبل گرم شده و تحت فشار فشرده شوند. تئوری اکستروژن سنتی این بخش را یک جرم سست میدانست، اما مطالعات بعدی نشان میدهد که حرکت مواد در اینجا شبیه حرکت یک پیستون جامد است. بنابراین، وظیفه آن صرفاً انتقال مطالب است.
بخش دوم را بخش فشرده سازی می نامند. در اینجا حجم کانال پیچ به تدریج کاهش می یابد و دما به نقطه ای می رسد که مواد پلاستیکی می شوند. فشرده سازی در اینجا اتفاق می افتد، از بخش سوم شروع می شود و به بخش اول کاهش می یابد. به این نسبت تراکم پیچ 3:1 می گویند (برخی ماشین ها ممکن است تغییراتی داشته باشند). سپس مواد پلاستیکی وارد بخش سوم می شود.
بخش سوم بخش اندازه گیری است. در اینجا، مواد در دمای پلاستیک سازی نگهداری می شوند، اما مواد مذاب به طور دقیق و کمی به سر قالب تحویل داده می شود، شبیه به یک پمپ اندازه گیری. دما در اینجا نباید کمتر از دمای پلاستیک سازی باشد و به طور کلی کمی بالاتر است.
